Op een middag kwam een afdelingshoofd bij me langs. Ze wilde nieuwe werkoverleggen inplannen en het anders aanpakken. Niet vooral zelf aan het woord zijn maar met de teams iets in gang zetten.  Het doel zou worden dat de teams meer zelf-organiserend werden, zodat het zou leiden tot meer cliënttevredenheid en meer werkplezier. 

We werkten ideeën uit en in anderhalf jaar planden we vijf werkoverleggen met nieuwe opzet: stiften, flaps, PVC buis of blinddoek (wat?), chips en frisdrank.

Tijdens de werkoverleggen werd gepraat, geluisterd, gelachen en nagedacht : over het werk, het team, elkaars rol en eigen bijdrage, over persoonlijke  kwaliteiten en het omgaan met feedback.

Ook werd een financieel vraagstuk besproken. Hiervoor kwam de begroting op tafel en de vraag of de teams mee konden denken vanwege de structurele kostenoverschrijding van een bepaald zorgproduct. Dit werd enthousiast opgepakt. Alle kennis was in huis om oplossingen te bedenken! Het waren praktische oplossingen, die niets veranderden aan de goede zorg die werd geleverd. Maar het veranderde wel het financiële eindresultaat en leidde tot een voldaan gevoel bij de medewerkers.

Door ruimte te geven aan wat er leefde en aan ieders plaats in het team groeide het vertrouwen en de openheid tijdens de bijeenkomsten. Het resultaat van het traject was dat de teamleden elkaar beter wisten te vinden en als teams zelfstandiger functioneerden. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *